چند روز پیش میزبان دو دوست عزیز بودیم که برای دیدن غار اشگفت و همچنین مناطق دیدنی دیگر به یزد آمده بودند. آرش و فرهاد خزایی که امیدوارم همیشه موفق و سالم باشند.

از قلعه نو خرقان که راه افتادیم. یک جاده خاکی بسیار بسیار خلوت جلویمان قرار گرفت که واقعاً زیبا بود. دو طرف، دشتی صاف بود و یک جاده خاکی که مستقیم از دل دشت میگذشت. 20 دقیقه آخر مسیر تا روستای ابر را هم در شب رکاب زدیم که جذابیت خاص خودش را داشت. شب کنار یک حسینیه چادر زدیم و بعداز صرف شامی که متشکل از که عدس و سیب زمینی بود و فرهاد زحمت آنرا کشید، چون حسابی خسته بودم، مثل سنگ یه گوشه از حال رفتم و خوابیدم....

سلام
آرش و فرهاد عزیز لطف کرده اند و سفرنامه سفرشان به استانهای سمنان و گلستان و مازندران را که برای گرامیداشت یاد محسن برگزار کرده بودند؛ برایمان فرستاده اند؛ سعی میکنیم اون رو در قالب چند پست توی وبلاگ محسن بگذاریم.


87/6/12

به امید خدا سفرمان را شروع میکنیم. بعد از طی کردن کلی مشکلات، سفر شروع شد. از همین اول حضور خداوند را میبینیم. خیلی مسائل پشت سر هم و به سرعت، حل شد. مرخصی ام جور شد؛ دوچرخه ام درست شد؛ وسایل جور شد و ....
خدا همیشه با ماست و ما بندگان گنهکار زود فراموش میکنیم.
ساعت 17:30 روز 12 شهریور ماه، صبح راه افتادم و ساعت 1:30 دقیقه، تهران بودم. اشتباها به جای ترمینال آزادی، رفتم سمت آرژانتین و چقدر وحشتناک بود، رکاب زدن در بزرگراه همت، مخصوصا خروجی های بزرگراه که حسابی ترسیدم. اما با همه اینها رسیدم منزل مادربزرگ، یک ساعت بعد هم با فرهاد رفتیم پیش محمد و یاشار؛ که به دلیل مشکلات شخصی نتونستند همراهیمون کنند. یاشار بلیت اتوبوس شاهرود را برایمان گرفته بود که خیلی شرمنده اش شدیم.
فردا صبح زود از خواب بیدار شدیم و به سمت ترمینال آرژانتین راه افتادیم. گذر از بزرگراههای پر رفت و آمد و تو در تو خیلی آسان نبود. با هر مشقتی بود به ترمینال رسیدیم و اتوبوسمان را پیدا کردیم، کلی با شاگرد راننده و خود راننده عزیز در مورد حمل دوچرخه ها تا شاهرود چانه زدیم و قیمت 20000 تومان اونها رو به 15000 تومان رسوندیم.
به شاهرود که رسیدیم دنبال راه بسطام گشتیم...
ناهار را جلوی بخشداری بسطام خوردیم و ساعت 4 بعدازظهر به سمت روستای ابر به راه افتادیم...

تا بعد

سفر به سه استان سمنان، گلستان، مازندران با شعار به یاد خورشید و برای پاسداشت روح بزرگ محسن سنایی اردکانی، دوست خوب سفر کرده مان انجام شد. سفری که بسیار خیال انگیز و شگفت آور بود. قبلاً و در سفرهای پیشینمان حداقل یک حادثه در حد پنچری لاستیک دوچرخه پیش می آمد (بماند که حتی پارگی دست و تصادف هم داشته ایم) اما در این سفر حتی لاستیک دوچرخه هایمان هم کم باد نشد. پولمان هم کم نیامد؛ کسی مزاحممان نشد و برعکس خیلی ها تشویقمان هم کردند. همه چیز خوب و روحانی بود.

خدا همواره با ما بود و روح پاک محسن عزیز. شاید به خاطر اینکه این سفر با یاد و نام او همراه بود. سفر ما حدوداً 720 کیلومتر رکاب زدن و 700 کیلومتر استفاده از اتوبوس بود. اما در طول همه این مسیر هیچ اتفاقی نیفتاد. زندگی محسن برای ما درس بود، مرگش درس بود و حتی یادش هم برکت است. به خدا قسم همه اینها را نه به خاطر اینکه حالا دیگر نیست می گویم. درست است متاسفانه ما مردمی مرده پرستیم، اما این تعاریف من از این رو نیست و دلیل اثبات آن دوستیمان در دوران حیات بود. محسن هنوز هم به ما می آموزاند. یادم نمی رود که اصلاً در قید نام و نشان نبود. خیلی ساده سفر می کرد و هیچ ادعایی نداشت. کم حرف می زد و حتی برای یکبار جمله ای ناپسند از او نشنیدم. در شرایطی که همه مان (از آن جمله خود من) آب خوردن یکدیگر را با حسرت می پاییدیم، محسن زیر پل راه آهن سهمیه آب خود را می بخشید. نمازش را در کویر یادم نمی رود. هوا گرگ و میش بود و فضا حال و هوای صبح را داشت و محسن نماز صبح می خواند. آخرین تصویر چشمانش هنگامی که در آغوشم بود را از یاد نمی برم و آغوشش چه گرم بود و من هنوز نشسته ام که محسن دوباره در آغوشم بکشد و حظ دیدار دوباره را ببرم. خدا می داند آیا در عالم دیگر این سعادت نصیبم می شود؟ ... و من هنوز به انتظارم.
حالا وظیفه ما پاسداشت دستاوردهای اوست. باید آنها را بیاموزیم و بیاموزانیم. که نسل آینده تهی نباشد از اخلاق، که طبیعتگردی و ورزش نشود عرصه مدعی گری و اینکه خدا را با همه چیز و همه چیز را با خدا ببینیم؛ اینکه ببخشیم وقتی خود نیازمندیم و اینکه سرکوب کنیم هوای نفس را وقتی می شود در آن غرق بود.

این وظیفه همه آنهایی است که با محسن بوده اند و آنها که بیشتر بوده اند وظیفه سنگین تری دارند. نکند فراموشمان شود. نکند در کوچه پس کوچه های زندگی یادش را مانند سکه دوران کودکی گم کنیم. نکند فراموش کنیم که انسان نسیان کار است. اصلاً مهم نیست که ما ناممان چیست و در چه شهر و کشوری و در چه زمانی متولد شده ایم؛ مهم این است که چه تاثیری در دیگران گذاشته ایم و این تاثیرات است که مهم است. درس هایمان را دوباره مرور کنیم. فردا که برسد مردود امتحان زندگی نباشیم. دوستانمان را فراموش نکنیم حتی اگر در کنارمان نباشند. یاد او همیشه با ماست و باقی خواهد ماند و من هنوز منتظرم که بیاید و همدیگر را در آغوش بکشیم...

* نوشته شده توسط آرش خزائی، سرپرست گروه دوچرخه سواری آنادانا

سفر بچه های گروه آنادانا به گلستان ایران و به یاد محسن، هفته گذشته به پایان رسید. از همه دوستانی که در این سفر شرکت کردند و بدینوسیله یاد محسن را گرامی داشتند، سپاسگزاریم و برایشان آرزوی سلامتی و شادکامی می کنیم.